நான்கு மத்ஹப்களும் கருத்து வேறுபாட்டின் ஒழுக்கமும் — விரிவான வழிகாட்டி

ஹனஃபி, மாலிகி, ஷாஃபிஈ, ஹன்பலி ஆகிய நான்கு சுன்னி மத்ஹப்களும் குர்ஆனுக்கும் நபி முஹம்மது ﷺ அவர்களின் சுன்னாவுக்கும் மாற்றாக உருவாக்கப்பட்ட நான்கு புதிய மார்க்கங்கள் அல்ல. குர்ஆன்–சுன்னாவிலுள்ள சட்ட ஆதாரங்களை மொழி, அறிவிப்புத் தரம், சூழல், பொதுமை–சிறப்புமை, நாஸிக்–மன்ஸூக், ஸஹாபாக்களின் விளக்கம், இஜ்மா மற்றும் கியாஸ் ஆகிய ஒழுங்குகளோடு புரிந்து நடைமுறைத் தீர்ப்பாக மாற்றிய நான்கு பெரிய அறிவியல் மரபுகள் அவை.

எனவே “குர்ஆன்–ஹதீஸா, மத்ஹபா?” என்ற கேள்வியே சரியான அமைப்பில் எழுப்பப்படவில்லை. சரியான கேள்வி: “குர்ஆன்–சுன்னாவை ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையில் புரிந்து அமல்படுத்துவதற்குத் தேவையான தகுதியான முறை எது?” என்பதாகும். மத்ஹப் அந்தப் பணிக்கான பரிசோதிக்கப்பட்ட ஃபிக்ஹ் முறை; இமாம் சுயமாக ஹலால்–ஹராம் அமைப்பவர் அல்ல.

முக்கிய எல்லை: நபி ﷺ அவர்கள் மட்டுமே வஹ்யை அறிவிக்கும் தூதர். எந்த ஃபிக்ஹ் இமாமும் பிழையற்றவர் அல்ல. அதேநேரம், ஒரு மொழிபெயர்ப்பு வசனம் அல்லது தனி ஹதீஸைக் கண்டவுடன் பல நூற்றாண்டுகளின் உஸூல் ஆய்வை நிராகரிப்பதும் அறிவியல் நடைமுறை அல்ல.

1. மத்ஹப், ஃபிக்ஹ், ஷரீஅத் — வேறுபாடு என்ன?

ஷரீஅத் என்பது அல்லாஹ் அருளிய மார்க்க வழிகாட்டுதல். ஃபிக்ஹ் என்பது அந்த வழிகாட்டுதலிலிருந்து மனிதச் செயல்களுக்கு உரிய விரிவான சட்டத் தீர்ப்புகளைத் தகுதியான அறிஞர்கள் புரிந்து பெறுதல். மத்ஹப் என்பது அந்தப் புரிதலுக்கான ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட உஸூல், தீர்ப்புகள், மாணவர் பரம்பரை, திருத்தம், தர்ஜீஹ் மற்றும் ஃபத்வா மரபு.

ஒரு மத்ஹப் அதன் நிறுவனர் இமாமின் கருத்துப் பட்டியல் மட்டும் அல்ல. உதாரணமாக ஹனஃபி மத்ஹப் என்றால் இமாம் அபூ ஹனீஃபாவின் கருத்துகளுடன் இமாம் அபூ யூசுப், இமாம் முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானி, இமாம் ஸுஃபர், இமாம் தஹாவி, ஜஸ்ஸாஸ், சரக்ஸி, காஸானி, மர்கீனானி, இப்னுல் ஹுமாம், இப்னு நுஜைம், இப்னு ஆபிதீன் மற்றும் ஏராளமான முஹக்கிக்குகளின் ஆய்வும் அடங்கும். சில இடங்களில் சாஹிபைனின் கருத்தே ஃபத்வாவுக்கு ஏற்றதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படலாம்.

இதனால் மத்ஹப் என்பது “ஒரு மனிதரை கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுதல்” என்று சுருக்க முடியாது; ஆதாரங்களையும் அவற்றின் பயன்பாட்டையும் தலைமுறைகள் முழுவதும் சோதித்து பாதுகாத்த ஒரு சட்டக் கல்வி அமைப்பு.

2. அறிவுடையவர்களிடம் கேட்பதற்கான குர்ஆன் அடித்தளம்

2.1 “அஹ்லுத் திக்ரிடம் கேளுங்கள்” — அந்நஹ்ல் 16:43

அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ
“நீங்கள் அறியாவிட்டால் அறிவுடையவர்களிடம் கேளுங்கள்.” — அந்நஹ்ல் 16:43; இதே சொற்றொடர் அல்-அன்பியா 21:7-லும் வருகிறது.

இந்த வசனத்தின் உடனடி சூழல்: முன் அனுப்பப்பட்ட தூதர்கள் மனிதர்களா என்பதை அறியாதவர்கள் முந்தைய வேத அறிவுடையவர்களிடம் கேட்க வேண்டும் என்பதாகும். ஆகவே “இந்த வசனம் நேரடியாக நான்கு மத்ஹப்களில் ஒன்றைப் பின்பற்றச் சொல்கிறது” என்று கூறுவது துல்லியமல்ல. ஆனால் வசனத்தின் சொற்களில் உள்ள பொதுநெறி தெளிவு: ஒரு விஷயத்தை அறியாதவர் அதற்கான தகுதியான அறிவுடையவரிடம் கேட்க வேண்டும். மருத்துவத்தில் மருத்துவரையும், ஹதீஸின் ‘இலலில் முஹத்திதையும், ஃபத்வாவில் ஃபகீஹ்–முஃப்தியையும் நாடுவது இந்த அறிவு ஒழுங்கின் இயல்பான செயல்பாடு.

இங்கு “அஹ்லுத் திக்ர்” என்பது ஒரு பெயர்ப் பலகையை மட்டும் குறிக்காது. கற்றறிந்தது, ஆசிரியர் அங்கீகாரம், ஆதாரப் புரிதல், நம்பகத்தன்மை, தக்வா, கேள்வியின் உண்மை நிலையை அறிதல் ஆகியவை அவசியம்.

இந்த வசனத்தை முஃபஸ்ஸிர்கள் எவ்வாறு விளக்கினர்?

இமாம் தபரி — ஜாமிஉல் பயான்: வசனத்தின் நேரடிச் சூழலில் “அஹ்லுத் திக்ர்” என்பது தவ்ராத், இன்ஜீல் போன்ற முந்தைய வேதங்களை அறிந்தவர்கள் என்று விளக்குகிறார். முந்தைய தூதர்கள் மனிதர்களாகவே இருந்தார்களா என்பதை அவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளுமாறு மக்கா மறுப்பாளர்களுக்கு கூறப்பட்டது. இதனால் வசனத்தின் ஸபபு/ஸியாக் முதலில் நபித்துவ விவாதம் என்பதை மறைக்கக் கூடாது.

இமாம் ஜலாலுத்தீன் அல்-மஹல்லி மற்றும் இமாம் ஸுயூதி — தஃப்ஸீருல் ஜலாலைன்: “அஹ்லுத் திக்ர்” என்பதை தவ்ராத்–இன்ஜீல் அறிஞர்கள் என்று சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். அதாவது ஒரு வரலாற்று உண்மையை அறியாதவர் அந்தத் துறையின் தகவலை அறிந்தவரிடம் கேட்கிறார்.

இமாம் குர்துபி — அல்-ஜாமிஉ் லி அஹ்காமில் குர்ஆன், அல்-அன்பியா 21:7 விளக்கம்: பொதுமக்கள் தங்களுடைய அறிஞர்களைப் பின்பற்ற வேண்டியதிலும், மார்க்கத் தீர்ப்புகளின் பொருளறிவு இல்லாத பொதுமகன் ஃபத்வா வழங்கக் கூடாததிலும் உலமாக்களிடையே கருத்து வேறுபாடு இல்லை என்று அவர் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார். திசை தெரியாத பார்வையற்றவர் நம்பகமானவரின் வழிகாட்டுதலை ஏற்றுக்கொள்வதைப் போல, சட்ட ஆதாரங்களின் பொருளறிவு இல்லாதவர் தகுதியான ஆலிமை நாட வேண்டும் என்ற ஒப்புமையையும் தருகிறார்.

இதனால் இரண்டு நிலைகளையும் ஒன்றாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்: வசனம் இறங்கிய உடனடி கேள்வி முந்தைய தூதர்கள் மனிதர்களா என்பதாகும்; ஆனால் அதில் பயன்படுத்தப்பட்ட “அறியாவிட்டால் அறிவுடையவரிடம் கேளுங்கள்” என்ற கல்வி நெறி பொதுவானது என்று ஃபுகஹா–முஃபஸ்ஸிர்கள் எடுத்துள்ளனர். இது குறிப்பிட்ட இமாம் பிழையற்றவர் என நிரூபிப்பதல்ல; பொதுமகனின் சுய ஃபத்வாவுக்கு மாற்றாகத் தகுதியான அறிவை நாட வேண்டும் என்பதற்கான ஆதாரம்.

2.2 “இஸ்தின்பாத் செய்யத் தகுதியுடையவர்கள்” — அந்நிஸா 4:83

பாதுகாப்பு அல்லது அச்சம் குறித்த செய்தியை உடனே பரப்பாமல், ரசூலிடமும் பொறுப்புடையவர்களிடமும் திருப்பியிருந்தால், “அவர்களில் அதை இஸ்தின்பாத் செய்யக் கூடியவர்கள்” அதன் உண்மையை அறிந்திருப்பார்கள் என்று அந்நிஸா 4:83 கூறுகிறது.

“இஸ்தின்பாத்” என்பது ஆழத்தில் மறைந்திருப்பதை வெளிக்கொணருதல். எல்லோரும் ஒரே அளவில் சட்டத் தீர்ப்பை எடுத்துரைக்க முடியாது; ஆதாரத்திலிருந்து முடிவு பெறும் தனித்திறன் கொண்டவர்கள் உள்ளனர் என்பதைக் காட்டும் முக்கியமான குர்ஆன் சொல் இது. இந்த வசனத்தின் முதன்மைச் சூழல் செய்தி–பாதுகாப்பு என்றாலும், தகுதியான பகுப்பாய்வின் அவசியம் என்ற நெறி ஃபிக்ஹுக்கும் பொருந்தும்.

இமாம் குர்துபி மற்றும் இமாம் ராஸியின் விளக்கம்

இமாம் குர்துபி — அல்-ஜாமிஉ் லி அஹ்காமில் குர்ஆன், அந்நிஸா 4:83: “உலுல் அம்ர்” என்பதில் ஆட்சிப் பொறுப்பாளர்கள் மட்டுமன்றி அறிவும் ஃபிக்ஹும் உடையவர்கள் என்ற விளக்கத்தையும் குறிப்பிடுகிறார். கிணற்றிலிருந்து மறைந்த நீரை எடுத்தல் போல, வெளிப்படையாகத் தெரியாத முடிவை ஆதாரத்திலிருந்து எடுப்பதே இஸ்தின்பாத்; இது நஸ் மற்றும் இஜ்மா இல்லாத இடத்தில் செய்யப்படும் இஜ்திஹாதைக் காட்டுகிறது என்று விளக்குகிறார்.

இமாம் ஃபக்ருத்தீன் அர்-ராஸி — மஃபாதீஹுல் கைப், அந்நிஸா 4:83: “உலுல் அம்ர்” அனைவரும் ஒரே தரத்தில் இஸ்தின்பாத் செய்பவர்கள் அல்ல; அவர்களுக்குள்ளும் மறைந்த பொருளை எடுத்தறியும் ஒரு சிறப்புக் குழு இருக்கிறது என்று கூறுகிறார். பின்னர் இந்த வசனம்:

1. சில புதிய நிகழ்வுகளின் தீர்ப்பு வெளிப்படையான தனி நஸ்ஸால் மட்டும் அறியப்படாமல் இஸ்தின்பாதால் அறியப்படுகிறது;
2. தகுதியான இஸ்தின்பாத் ஒரு சட்ட ஆதாரப் பணி;
3. கியாஸ் இஸ்தின்பாதுக்குள் வருகிறது;
4. புதிய நிகழ்வுகளில் பொதுமகன் அறிஞர்களின் தீர்ப்பை நாட வேண்டும்

என்ற அம்சங்களைச் சுட்டுகிறது என்று விரிவாக வாதிடுகிறார்.

இங்கு மத்ஹப் தொடர்பு மிகவும் தெளிவாகிறது: மத்ஹப் என்பது ஆயிரக்கணக்கான நிகழ்வுகளில் இப்படியான இஸ்தின்பாத் எவ்வாறு ஒரே உஸூலுடன் செய்யப்பட்டது என்பதைப் பாதுகாக்கும் அமைப்பு. வசனம் “எந்த இமாமின் எல்லா கருத்தும் சரி” என்று கூறவில்லை; மறைந்த சட்டப் பொருளை எடுத்தறிவது தனித் தகுதி என்று காட்டுகிறது.

2.3 ஒரு குழு ஆழ்ந்த மார்க்க அறிவைப் பெற வேண்டும் — அத்தவ்பா 9:122

அனைத்து முஃமின்களும் ஒரே நேரத்தில் புறப்பட வேண்டியதில்லை; ஒவ்வொரு சமூகத்திலிருந்தும் ஒரு குழு “மார்க்கத்தில் ஆழ்ந்த புரிதலைப் பெற” — லியதஃபக்கஹூ ஃபித்தீன் — தங்கி, பின்னர் தங்கள் மக்களை எச்சரிக்க வேண்டும் என்று அத்தவ்பா 9:122 கற்பிக்கிறது. இது அறிவுப் பொறுப்பில் நிபுணத்துவமும் சமூகப் பகிர்வும் இருப்பதை நிறுவுகிறது.

இமாம் தபரி, குர்துபி, ராஸி மற்றும் இப்னு ஆஷூரின் விளக்கம்

இமாம் தபரி — ஜாமிஉல் பயான்: யார் தங்கியிருந்து கற்பார்கள், யார் புறப்பட்டுச் சென்று அனுபவத்தின் மூலம் கற்பார்கள் என்பதில் ஸலஃபிடமிருந்து ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட விளக்கங்களைப் பதிவு செய்கிறார். ஆனால் எல்லா விளக்கங்களிலும் ஒரு குழு அறிவைப் பெற்று மற்றவர்களுக்கு அறிவித்து எச்சரிப்பது என்ற அடிப்படை நிலைத்திருக்கிறது.

இமாம் குர்துபி — அல்-ஜாமிஉ் லி அஹ்காமில் குர்ஆன்: அனைவரும் ஒரே பணிக்குப் புறப்பட்டால் பின்புறப் பொறுப்புகள் அழியும்; ஒரு குழு நபி ﷺ அவர்களிடம் இருந்து புதிய அஹ்காம்களைக் கற்று, திரும்புவோருக்குக் கற்பிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். மார்க்கக் கல்வியும் சமூகத்தைப் பாதுகாக்கும் ஃபர்ளு கிஃபாயா பொறுப்பும் இங்கு வெளிப்படுகிறது.

இமாம் ராஸி — மஃபாதீஹுல் கைப்: ஸஹாபாக்களில் ஒரு குழு நபி ﷺ அவர்களிடம் தங்கி இறங்கும் ஷரீஅத் சட்டங்களை கற்று பாதுகாக்கவும், மற்றொரு குழு சமூகத்தின் வேறு கடமையைச் செய்யவும் வேண்டும்; இரு குழுக்களும் ஒருவருக்கொருவர் பிரதிநிதியாகப் பணியாற்றுவதால் தீனின் அமைப்பு நிறைவு பெறுகிறது என்று விளக்குகிறார். மேலும் கற்பதன் நோக்கம் உலகப் புகழல்ல; மக்களை உண்மை வழிக்குக் கூட்டுவதாக இருக்க வேண்டும் என எச்சரிக்கிறார்.

இமாம் தாஹிர் இப்னு ஆஷூர் — அத்-தஹ்ரீர் வத்தன்வீர்: ஒரு உம்மத்தின் நிலைத்தன்மைக்கு வீரமும் பரப்பும் மட்டும் போதாது; தீனின் அறிவையும் ஒழுக்கத்தையும் பரப்பும் அறிஞர் குழுக்கள் அவசியம் என்று விளக்குகிறார். அறிவு நிறுவனம் ஒரு சமூக அலங்காரம் அல்ல; மார்க்க வாழ்வின் தொடர்ச்சிக்கான கட்டமைப்பு.

இந்த வசனம் ஒவ்வொருவரும் தங்களால் முடிந்த அளவு அடிப்படை மார்க்க அறிவைக் கற்க வேண்டியதை நீக்கவில்லை. ஆனால் எல்லோரும் முஜ்தஹித் ஆக வேண்டும் என்றும் கூறவில்லை. ஒரு குழு ஆழ்ந்த ஃபிக்ஹ் கற்று சமூகத்துக்கு வழிகாட்ட வேண்டும்; மற்றவர்கள் அவர்களிடமிருந்து கற்க வேண்டும் என்ற அறிவுப் பொறுப்பு பிரிவை நிறுவுகிறது.

2.4 முரண்பாட்டை அல்லாஹ்வுக்கும் ரசூலுக்கும் திருப்புதல் — அந்நிஸா 4:59

“ஒரு விஷயத்தில் முரண்பட்டால் அதை அல்லாஹ்விடமும் ரசூலிடமும் திருப்புங்கள்” என்று அந்நிஸா 4:59 கட்டளையிடுகிறது. மத்ஹப் இந்தத் திருப்புதலுக்கு மாற்று அல்ல; அந்தத் திருப்புதலை அறிவியல் முறையில் செய்வதற்கான வழி. குர்ஆன் வசனங்கள், அனைத்து தொடர்புடைய ஹதீஸ்கள், அரபு மொழி, நபிவழி விளக்கம் மற்றும் ஸஹாபாக்களின் அமல் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்து ஆராய்வதே முஜ்தஹிதின் பணி.

“குர்ஆன்–சுன்னாவுக்கு திருப்புதல்” யாருடைய பணி?

இமாம் தபரி — ஜாமிஉல் பயான்: அல்லாஹ்விடம் திருப்புதல் என்பது அவனுடைய கிதாபுக்கும், ரசூல் ﷺ உயிருடன் இருந்தபோது அவர்களிடமும், அவர்களின் வஃபாத்துக்குப் பின் அவர்களுடைய சுன்னாவுக்கும் திருப்புதல் என்று ஸலஃப் விளக்கங்களைப் பதிவு செய்கிறார்.

இமாம் குர்துபி — அல்-ஜாமிஉ் லி அஹ்காமில் குர்ஆன்: முரண்பட்ட விஷயத்தை குர்ஆன்–சுன்னாவுக்கு எவ்வாறு திருப்புவது என்பது பொதுமகனுக்குச் சுயமாகத் தெரியாது; அதன் முறையை உலமாக்களே அறிவர். இதனால் அறிஞர்களிடம் கேட்பதும் அவர்களின் ஃபத்வாவை நடைமுறைப்படுத்துவதும் அவசியம் என்பதை வசனம் சுட்டுகிறது என்று கூறுகிறார்.

இமாம் ராஸி — மஃபாதீஹுல் கைப்: ஏற்கனவே வெளிப்படையான நஸ் உள்ள விஷயத்தில் அதை ஏற்றல் நேரடியான கீழ்ப்படிதலுக்குள் வருகிறது. நஸ் வெளிப்படையாக இல்லாத புதிய பிரச்சினையை “அல்லாஹ்–ரசூலிடம் திருப்புதல்” என்பது அதன் ஒத்த நஸ்ஸின் ‘இல்லத் மற்றும் சட்டப் பொருளுடன் இணைத்தல்; இதனால் கியாஸின் ஆதாரத்தன்மையும் விளங்குகிறது என்று வாதிடுகிறார்.

அதனால் “நான் மத்ஹபை விடுத்து நேரடியாக குர்ஆன்–ஹதீஸுக்குத் திரும்புகிறேன்” என்ற வாசகத்தில் ஒரு மறைந்த கேள்வி உள்ளது: அந்தத் திருப்புதலைச் செய்யத் தேவையான மொழி, ஹதீஸ், நாஸிக்–மன்ஸூக், இஜ்மா, கியாஸ் மற்றும் தர்ஜீஹ் தகுதி உங்களிடம் உள்ளதா? மத்ஹப் குர்ஆன்–சுன்னாவை விட்டு விலகும் சுவர் அல்ல; தகுதியற்ற தனிப்பட்ட வாசிப்பைத் தவிர்த்து அவற்றை ஒழுங்காக அணுகும் பாதை.

3. இஜ்திஹாத் மற்றும் அறிஞர் வழிகாட்டுதலுக்கான ஹதீஸ் அடித்தளம்

3.1 முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) யமனுக்கு அனுப்பப்பட்ட செய்தி

நபி ﷺ அவர்கள் முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) அவர்களை யமனுக்கு நீதிபதி மற்றும் ஆசிரியராக அனுப்பியபோது, “எதன் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிப்பீர்?” என்று கேட்டதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. அவர்:

1. அல்லாஹ்வின் வேதத்தின் படி;
2. அதில் நேரடி விடை கிடைக்காவிட்டால் அல்லாஹ்வின் தூதரின் சுன்னாவின் படி;
3. அதிலும் நேரடி விடை கிடைக்காவிட்டால் முழு முயற்சியுடன் இஜ்திஹாத் செய்வேன்

என்று பதிலளித்தார். “என் கருத்தை முயன்று பயன்படுத்துவேன்; முயற்சியில் குறைவிடமாட்டேன்” என்ற பொருளில் أَجْتَهِدُ رَأْيِي وَلَا آلُو என்று வந்துள்ளது. இது ஸுனன் அபீ தாவூத் 3592 மற்றும் ஜாமிஉத் திர்மிதி 1327-ல் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அறிவிப்பு உஸூலுல் ஃபிக்ஹ் நூல்களில் மிகவும் பிரபலமானது. ஆனால் அதன் ஸனதில் அல்-ஹாரித் இப்னு அம்ர், பெயரிடப்படாத சில முஆத் (ரலி) தோழர்கள் வழி வருகின்றனர். இதனால் சில முஹத்தித்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டோ அதன் பொருளை வலுப்படுத்தியோ உள்ளனர்; வேறு சிலர் அதை ளஈஃப் என்று தரப்படுத்தியுள்ளனர். ஆகவே இதை “எல்லோராலும் ஸஹீஹ் என ஏற்கப்பட்ட ஹதீஸ்” என்று கூறக் கூடாது.

அதேநேரம், குர்ஆன்–சுன்னாவுக்கு முதன்மை, நேரடி நஸ் இல்லாத புதிய பிரச்சினையில் தகுதியான இஜ்திஹாத் என்ற இதன் அடிப்படைப் பொருள், பின்வரும் ஸஹீஹ் ஹதீஸ்களாலும் ஸஹாபாக்களின் நடைமுறையாலும் உறுதிப்படுகிறது.

3.2 சரியான இஜ்திஹாதுக்கு இரண்டு நன்மை; தவறினாலும் ஒன்று

ஒரு தகுதியான நீதிபதி முழு முயற்சியுடன் இஜ்திஹாத் செய்து சரியான முடிவை அடைந்தால் இரண்டு நன்மைகள்; முயன்றும் தவறினால் ஒரு நன்மை என்று நபி ﷺ கூறினார்கள் — ஸஹீஹுல் புகாரி 7352; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 1716a.

இது எந்த மனிதரும் ஊகித்து ஃபத்வா கூறலாம் என்பதல்ல. ஹதீஸின் சொல் ஹாகிம் — தீர்ப்பளிக்கத் தகுதியானவர். திறமை இன்றி தவறாகப் பேசுபவருக்கு இந்த வாக்குறுதியைச் சேர்க்க முடியாது. தகுதி, நேர்மை, முழுமையான முயற்சி இருந்தபின் நிகழும் இஜ்திஹாத் தவறைப் பற்றியே அது பேசுகிறது.

இமாம் நவவி — அல்-மின்ஹாஜ் ஷர்ஹு ஸஹீஹி முஸ்லிம், கிதாபுல் அக்ளியா, “பாபு பயானி அஜ்ரில் ஹாகிம்…”: இந்த ஹதீஸ் தீர்ப்பளிக்கத் தகுதியான, அறிவுடைய நீதிபதியைப் பற்றியது என்பதில் முஸ்லிம்கள் ஒருமித்துள்ளனர் என்று கூறுகிறார். தகுதியானவர் சரியான முடிவுக்கு வந்தால் இஜ்திஹாதுக்கும் சரியான முடிவுக்கும் என இரண்டு நன்மைகள்; தவறினால் முயற்சிக்கான ஒரு நன்மை. ஆனால் தீர்ப்பளிக்கத் தகுதியில்லாதவர் தீர்ப்பளிப்பது அனுமதியில்லை; அவர் தற்செயலாகச் சரியான முடிவைச் சொன்னாலும் அது முறையான ஷரஈ அடிப்படையிலிருந்து வராததால் இந்த நன்மை அவருக்கில்லை என்று கடுமையாக வேறுபடுத்துகிறார்.

இமாம் இப்னு ஹஜர் அல்-அஸ்கலானி — ஃபத்ஹுல் பாரி, கிதாபுல் இஃதிஸாம், புகாரி 7352 விளக்கம்: “தீர்ப்பளித்த பின் இஜ்திஹாத்” என்று ஹதீஸ் சொல்வதன் பொருள், தீர்ப்பளிக்க விரும்பும் ஒவ்வொரு புதிய நிகழ்விலும் முதலில் தன் ஆய்வை புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும் என்று விளக்குகிறார். முந்தைய தீர்ப்பை இயந்திரமாக நகலெடுக்காமல், புதிய நிகழ்வின் உண்மை மற்றும் ஆதாரத்தை மீண்டும் பரிசீலிப்பதே முஜ்தஹிதின் பொறுப்பு.

இரு ஷர்ஹுகளும் மத்ஹப் விவாதத்தில் முக்கிய சமநிலையைத் தருகின்றன: தகுதியான இஜ்திஹாத் மதிக்கப்படுகிறது; ஆனால் “எனக்கும் கருத்து உள்ளது” என்பது இஜ்திஹாத் தகுதியாகாது.

3.3 பனூ குரைழா நிகழ்வு — ஒரே கட்டளையில் இரண்டு புரிதல்கள்

அஹ்ஸாப் போருக்குப் பின்னர் “யாரும் பனூ குரைழாவில் அல்லாமல் அஸர் தொழ வேண்டாம்” என்று நபி ﷺ கூறினார்கள். வழியில் அஸர் நேரம் முடிவடையப் போனபோது ஒரு குழு கட்டளையின் சொற்களை நேரடியாகப் பின்பற்றி அங்கு சென்றபின் தொழுதது. மற்றொரு குழு அதன் நோக்கம் விரைந்து செல்வதே; தொழுகையை நேரம் கடத்துவது அல்ல என்று புரிந்து வழியிலேயே தொழுதது. நிகழ்வு கூறப்பட்டபோது நபி ﷺ இரு குழுவையும் கண்டிக்கவில்லை — ஸஹீஹுல் புகாரி 4119.

இதிலிருந்து எல்லா முரண்பாடும் சரி என்ற முடிவு வராது. ஆனால் ஒரு ஆதாரத்தின் சொல் மற்றும் நோக்கத்தைத் தகுதியுடன் ஆராய்ந்தபோது இரண்டு ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க புரிதல்கள் உருவாகலாம்; அத்தகைய கிளை வேறுபாட்டில் அவமதிப்பு வேண்டாம் என்ற பெரிய பாடம் கிடைக்கிறது.

3.4 அறிஞர்கள் மறைந்தால் அறிவில்லாத தலைவர்கள் உருவாகுவர்

அல்லாஹ் அறிவை மனிதர்களின் மார்பிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் பறிப்பதில்லை; அறிஞர்களின் மரணத்தின் மூலம் அறிவை எடுத்துக்கொள்வான். பின்னர் அறிவில்லாதவர்கள் தலைவர்களாகி, அறிவின்றி ஃபத்வா கூறி தாமும் வழிதவறி பிறரையும் வழிதவறச் செய்வார்கள் என்று நபி ﷺ எச்சரித்தார்கள் — ஸஹீஹுல் புகாரி 100; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 2673a.

இது “நான் நேரடியாக மொழிபெயர்ப்பைப் பார்த்தேன்; எனக்கு அறிஞர் தேவையில்லை” என்ற மனநிலையின் ஆபத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

3.5 “ஹலால் தெளிவானது; ஹராம் தெளிவானது” — பலர் அறியாத சந்தேகப் பகுதிகள்

நுஅ்மான் இப்னு பஷீர் (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்: நபி ﷺ கூறினார்கள்:

إِنَّ الْحَلَالَ بَيِّنٌ، وَإِنَّ الْحَرَامَ بَيِّنٌ، وَبَيْنَهُمَا مُشْتَبِهَاتٌ لَا يَعْلَمُهُنَّ كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ

“நிச்சயமாக ஹலால் தெளிவானது; ஹராமும் தெளிவானது. அவற்றிற்கிடையில் பல மனிதர்கள் அறியாத சந்தேகத்திற்குரிய விஷயங்கள் உள்ளன.” — ஸஹீஹுல் புகாரி 52; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 1599a.

ஹதீஸின் தொடர்ச்சியில், சந்தேகமானவற்றிலிருந்து விலகுபவர் தனது தீனையும் மானத்தையும் பாதுகாத்தார்; அவற்றில் தொடர்ந்து நுழைபவர் பாதுகாக்கப்பட்ட எல்லைக்கு அருகில் கால்நடைகளை மேய்க்கும் மேய்ப்பரைப் போல ஹராமில் விழும் அபாயத்தில் இருக்கிறார் என்று நபி ﷺ விளக்குகிறார்கள். பின்னர் அல்லாஹ்வின் பாதுகாக்கப்பட்ட எல்லை அவன் தடைசெய்தவை என்றும், உடலில் ஒரு சதைத் துண்டான இதயம் சீரானால் முழு உடலும் சீராகும் என்றும் கூறுகிறார்கள்.

“பல மனிதர்கள் அறியமாட்டார்கள்” என்பதன் நுட்பம்

ஹதீஸ் “யாருக்கும் தெரியாது” என்று கூறவில்லை; “பலர் அறியமாட்டார்கள்” என்று கூறுகிறது. இதன் எதிர்பொருள்: ஆழ்ந்த அறிவுடைய சிலர் அந்தச் சந்தேகத்தின் சட்டத்தை அறிய முடியும். ஒருவருக்குச் சந்தேகமானது மற்றொரு தகுதியான அறிஞருக்கு தெளிவாக இருக்கலாம். எனவே தனிப்பட்ட குழப்பம் என்பது ஷரீஅத்தில் தீர்ப்பே இல்லை என்று பொருளல்ல.

இமாம் நவவி — அல்-மின்ஹாஜ் ஷர்ஹு ஸஹீஹி முஸ்லிம், கிதாபுல் முஸாகாத், “பாபு அக்தில் ஹலால் வ தர்கிஷ் ஷுபுஹாத்”: இந்த ஹதீஸ் இஸ்லாமிய சட்டத்தின் மைய ஹதீஸ்களில் ஒன்று என உலமாக்கள் மதித்ததைப் பதிவு செய்கிறார். விஷயங்கள் மூன்று வகை:

1. அனுமதி தெளிவான ஹலால்;
2. தடை தெளிவான ஹராம்;
3. ஹலாலா ஹராமா என்பது பலருக்குத் தெளிவில்லாத முஷ்தபிஹாத்.

முஷ்தபிஹாத் பற்றி இமாம் நவவி கூறும் முக்கிய விளக்கம்: உலமாக்கள் அதன் தீர்ப்பை நஸ், கியாஸ், இஸ்திஸ்ஹாப் அல்லது வேறு அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆதாரத்தின் மூலம் அறியலாம். நேரடி நஸ் அல்லது இஜ்மா இல்லாமல் ஹலால்–ஹராம் இரண்டிற்கும் இடையில் நிற்கும் புதிய விஷயத்தில், முஜ்தஹித் ஷரஈ ஆதாரத்தால் இஜ்திஹாத் செய்து அதனை உரிய பிரிவுடன் இணைப்பார். ஆதாரம் அவருக்குத் தெளிவாகியபின் அது அவரிடம் வெறும் “தெரியாத சந்தேகம்” ஆக இருக்காது. முழு முயற்சிக்குப் பின்னும் தெளிவு வராத இடத்தில் வரஅ் காரணமாகத் தவிர்ப்பது பாதுகாப்பானதாகலாம்.

“தீனையும் மானத்தையும் பாதுகாத்தார்” என்பதற்கு, ஷரஈ குற்றத்திலிருந்து தீனைப் பாதுகாப்பதும், மக்கள் நியாயமாக சந்தேகிக்கும் நிலைகளிலிருந்து கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதும் என்று இமாம் நவவி விளக்குகிறார். ஹராம் எல்லைக்கு அருகில் பழகுவது இரண்டு விதத்தில் வீழ்ச்சியைத் தரலாம்: கவனக்குறைவால் உண்மையான ஹராமில் மோதுதல்; அல்லது தொடர்ச்சியான தளர்வால் படிப்படியாகத் துணிந்து ஹராமைச் செய்தல்.

இமாம் இப்னு ஹஜர் அல்-அஸ்கலானி — ஃபத்ஹுல் பாரி, கிதாபுல் ஈமான், புகாரி 52 விளக்கம்: ஹதீஸ் சட்டங்களை ஹலால், ஹராம், முஷ்தபிஹ் என மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கிறது என்று கூறுகிறார். சந்தேகம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது அல்ல; “பலர் அறியமாட்டார்கள்” என்ற சொல் சிலர் அதை அறிகிறார்கள் என்பதை உணர்த்துகிறது. ஹதீஸ் தொடர்பாக அறிஞர்கள் கூறிய முஷ்தபிஹாத் விளக்கங்களை அவர் தொகுக்கும் போது:

• வெளிப்படையாக முரண்படும் ஆதாரங்கள்;
• அவற்றால் ஏற்பட்ட அறிஞர் கருத்து வேறுபாடு;
• செயல்–விடுதல் இருபுறமும் இழுக்கும் மக்ரூஹ் போன்ற நிலை;
• அனுமதிக்கப்பட்டதுடன் தடைசெய்யப்பட்டது கலந்திருக்கக்கூடிய நிலை

ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். அவருடைய ஆய்வில் ஆதார முரண்பாடு என்ற விளக்கத்திற்கு வலிமை அளிக்கப்படுகிறது. மேலும் ஒரு விஷயத்தின் முன்னைய உறுதியான நிலை தெரிந்தால் வெறும் சந்தேகம் அதை மாற்றாது என்ற இஸ்திஸ்ஹாப் விதியை எடுத்துக்காட்டுகிறார்: உறுதியான தஹாரத் வெறும் சந்தேகத்தால் நீங்காது; வேட்டை மிருகத்தின் முறையான அறுத்தல் சந்தேகமானால் அதன் ஆரம்பத் தடை உறுதியால் நீங்காது.

இந்த ஹதீஸ் மத்ஹப் தேவையை எவ்வாறு விளக்குகிறது?

இந்த ஹதீஸ் “நான்கு மத்ஹப்களில் ஒன்றின் பெயரைச் சொல்லுங்கள்” என்று நேரடியாகக் கூறவில்லை. ஆனால் மத்ஹப் அமைப்பின் அறிவியல் தேவையை வலுவாக விளக்குகிறது:

1. அனைத்து சட்டக் கேள்விகளும் பொதுமகனுக்கு ஒரே அளவில் தெளிவானவை அல்ல.
2. பலர் அறியாத நுணுக்கங்களைத் தகுதியான சில அறிஞர்கள் அறியலாம்.
3. அந்த அறிவு வெறும் உள்ளுணர்வால் அல்ல; நஸ், கியாஸ், இஸ்திஸ்ஹாப், மொழி மற்றும் மற்ற உஸூல் கருவிகளால் பெறப்படுகிறது.
4. ஒரே ஆதாரங்கள் வெளிப்படையாக மோதும்போது ஜம்உ், தர்ஜீஹ் மற்றும் உஸூல் தேவைப்படுகிறது.
5. பொதுமகனுக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டால் தனியாக “ஹலால்” அல்லது “ஹராம்” என்று அறிவிப்பதற்குப் பதிலாக அஹ்லுத் திக்ரை நாட வேண்டும்.
6. ஒரு மத்ஹப், இவ்வாறான ஆயிரக்கணக்கான சந்தேகப் பிரச்சினைகளில் ஒரே சீரான உஸூலால் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளையும் அவற்றின் தர்ஜீஹையும் பாதுகாக்கிறது.

அதேநேரம், “மத்ஹப்களுக்கு கருத்து வேறுபாடு இருப்பதால் எல்லாம் சந்தேகமே; அனைத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும்” என்றும் ஹதீஸ் கூறவில்லை. ஒரு தகுதியான முஜ்தஹிதுக்கு ஆதாரம் தெளிவானால் அவர் அதன்படி தீர்ப்பளிப்பார்; பொதுமகன் தன் நம்பகமான முஃப்தியின் தீர்ப்பைப் பின்பற்றுவார். தனிப்பட்ட வரஅ் மற்றும் சமூகத்துக்குக் கட்டாய ஃபத்வா வழங்குதல் ஒன்றல்ல.

4. ஸஹாபாக்களே முதல் தலைமுறை ஃபுகஹாக்கள்

நபி ﷺ அவர்களிடம் அனைத்து ஸஹாபாக்களும் ஈமான், சுன்னா மற்றும் மார்க்கத்தைப் பெற்றனர். ஆனால் அனைவரும் ஒரே துறையில் ஒரே ஆழம் பெற்றவர்கள் அல்ல. சிலர் குர்ஆன் விளக்கத்தில், சிலர் ஃபராயிளில், சிலர் ஹலால்–ஹராமில், சிலர் நீதித் தீர்ப்பில் சிறந்து விளங்கினர். நபி ﷺ மறைவுக்குப் பின் அவர்கள் வெவ்வேறு நகரங்களுக்கு சென்று கற்பித்ததால் பிராந்திய ஃபிக்ஹ் மரபுகள் உருவானது.

4.1 கூஃபா மரபும் அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்களும்

உமர் (ரலி) அவர்களின் காலத்தில் அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) கூஃபாவில் குர்ஆன், ஹதீஸ் மற்றும் ஃபிக்ஹை கற்பித்தார். அலீ இப்னு அபீ தாலிப் (ரலி) அவர்களும் கூஃபாவில் வாழ்ந்து தீர்ப்புகள் வழங்கினார். இந்த மரபின் முக்கிய அறிவுப் பரம்பரை:

அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊத் மற்றும் அலீ (ரலியல்லாஹு அன்ஹுமா) → அல்கமா, மஸ்ரூக், ஷுரைஹ் உள்ளிட்ட தாபிஈன்கள் → இப்ராஹீம் அந்நகஈ → ஹம்மாத் இப்னு அபீ ஸுலைமான் → இமாம் அபூ ஹனீஃபா → அபூ யூசுப் மற்றும் முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானி.

எனவே ஹனஃபி ஃபிக்ஹை “பிற்காலத்தில் ஒருவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கருத்து” என்று கூறுவது வரலாற்றைத் துண்டிப்பதாகும். அது கூஃபாவில் சேமிக்கப்பட்ட ஸஹாபா அறிவிப்புகள், தீர்ப்புகள் மற்றும் புதிய கேள்விகளுக்கான ஒழுங்கான இஜ்திஹாதின் தொடர்ச்சி.

4.2 மதீனா மரபு

மதீனாவில் உமர், உஸ்மான், அலீ, ஆயிஷா, ஸைத் இப்னு ஸாபித், உபய்ய் இப்னு கஅப், அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரலியல்லாஹு அன்ஹும்) போன்ற பெரியவர்கள் கற்பித்தனர். அவர்களுக்குப் பின் ஸஈத் இப்னுல் முஸய்யப், உர்வா இப்னுஸ் ஸுபைர், காஸிம் இப்னு முஹம்மத் உள்ளிட்ட “மதீனாவின் ஏழு ஃபுகஹாக்கள்” மரபை பாதுகாத்தனர். இந்தப் பெரும் அறிவுச் சூழலில் இமாம் மாலிக் வளர்ந்தார்.

4.3 மக்கா மரபு

மக்காவில் அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களின் தஃப்ஸீர்–ஃபிக்ஹ் மரபை அத்தா இப்னு அபீ ரபாஹ், முஜாஹித், தாவூஸ் போன்ற தாபிஈன்கள் எடுத்துச் சென்றனர். மக்காவில் வளர்ந்த இமாம் ஷாஃபிஈ இந்த மொழி, குர்ஆன் மற்றும் ஃபிக்ஹ் சூழலால் ஆழமாகப் பயனடைந்தார்; பின்னர் மதீனாவில் இமாம் மாலிக்கிடமும், இராக்கில் இமாம் முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானியிடமும் கற்றார்.

4.4 முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி), அபூ மூஸா (ரலி) மற்றும் யமன்–ஷாம் மரபுகள்

முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) யமனில் ஆசிரியர் மற்றும் நீதிபதியாக அனுப்பப்பட்டார். அபூ மூஸா அல்-அஷ்அரி (ரலி) அவர்களும் அங்கு பொறுப்பு வகித்தார். பின்னர் முஆத், அபூத் தர்தா, உபாதா இப்னுஸ் ஸாமித் (ரலியல்லாஹு அன்ஹும்) போன்றோரின் அறிவு ஷாம் பகுதியில் பரவியது. இவை இன்று உயிருடன் உள்ள ஒரே மத்ஹபுக்கு நேரடியான தனிச்சங்கிலி என்று கூற முடியாவிட்டாலும், குர்ஆன்–சுன்னா, தீர்ப்பு, கலந்தாலோசனை மற்றும் இஜ்திஹாத் ஆகியவை ஸஹாபா காலத்திலேயே செயல்பட்டன என்பதை காட்டுகின்றன.

4.5 முஆத் (ரலி), யமன் மற்றும் பிற்கால ஷாஃபிஈ மரபு — சரியான வரலாற்றுத் தொடர்பு

யமனின் ஆரம்பகால மார்க்கக் கல்வி வரலாற்றில் முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) அவர்களுக்கு மறுக்க முடியாத அடிப்படை இடம் உண்டு. நபி ﷺ அவர்கள் முஆத் (ரலி) அவர்களை யமனுக்கு அனுப்பி, அங்குள்ள அஹ்லுல் கிதாபிடம் முதலில் தவ்ஹீதையும், பின்னர் ஐந்து தொழுகைகளையும், அதன் பின் ஸகாத்தையும் ஒழுங்காகக் கற்பிக்கச் சொன்னது ஸஹீஹுல் புகாரியில் பல வழிகளில் பதிவாகியுள்ளது. அபூ மூஸா அல்-அஷ்அரி (ரலி) அவர்களும் முஆத் (ரலி) அவர்களும் யமனுக்கு அனுப்பப்பட்டபோது, “எளிதாக்குங்கள்; கடினப்படுத்தாதீர்கள்; நற்செய்தி கூறுங்கள்; விரட்டாதீர்கள்” என்று நபி ﷺ அறிவுறுத்தியதும் ஸஹீஹ் அறிவிப்பாகும். இதனால் யமனில் ஸஹாபா காலத்திலேயே தஃவா, தஃலீம், இபாதத், சமூக நிதி மற்றும் நீதித் தீர்ப்பு இணைந்த அறிவு அமைப்பு இருந்தது தெளிவாகிறது.

பிற்காலத்தில் யமன் ஷாஃபிஈ மத்ஹபின் பெரிய கல்வி மையங்களில் ஒன்றானது. இமாம் ஷாஃபிஈ (ரஹ்) அவர்களுக்கும் யமனுடன் வாழ்க்கைத் தொடர்பு இருந்தது; அவர் நஜ்ரானில் நிர்வாகப் பொறுப்பு வகித்ததாக வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. பின்னர் ஷாஃபிஈ ஃபுகஹாக்கள், மத்ரஸாக்கள் மற்றும் நூல் மரபுகள் வழியாக அந்த மத்ஹப் யமனின் பல பகுதிகளில் ஆழமாக வேரூன்றியது.

ஆனால் காலவரிசையைத் துல்லியமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்: முஆத் (ரலி) அவர்கள் நான்கு மத்ஹப் இமாம்களுக்கும் முன்னைய ஸஹாபி. ஆகவே அவரை “ஷாஃபிஈ மத்ஹபைச் சேர்ந்தவர்” அல்லது அவரிடமிருந்து இமாம் ஷாஃபிஈக்கு நேரடியான மத்ஹப் சங்கிலி சென்றது என்று கூற முடியாது. சரியான சொல்லாக்கம் இதுதான்:

முஆத் (ரலி) யமனின் ஸஹாபா கால ஃபிக்ஹ்–தஃவா அடித்தளத்தின் முக்கிய இமாம்; பிற்கால யமன் அந்த ஆரம்ப அறிவுப் பாரம்பரியத்தைத் தாங்கிய பிரதேசமாக இருந்து, ஷாஃபிஈ மத்ஹபின் முக்கிய மையங்களில் ஒன்றானது.

இதனால் “யமனில் முஆத் (ரலி) இருந்தார்; ஆகவே அவரது எல்லா தீர்ப்புகளும் பின்னைய ஷாஃபிஈ மத்ஹபின் தனியுரிமை” என்று கூறாமல், ஸஹாபா மரபின் பொதுச் செல்வத்தையும் யமனின் தனித்த கல்வி வரலாற்றையும் மதிக்க முடிகிறது.

5. நான்கு இமாம்கள் — பெயர், காலம், குடும்பம், கல்வி மற்றும் உஸூல்

5.1 இமாம் அபூ ஹனீஃபா (ரஹிமஹுல்லாஹ்)

முழுப்பெயர்: அபூ ஹனீஃபா அந்நுஅ்மான் இப்னு ஸாபித் அல்-கூஃபி.
காலம்: 80–150 ஹிஜ்ரி / சுமார் 699–767 கி.பி.
பிறப்பிடம் மற்றும் குடும்பம்: கூஃபா. அவருடைய முன்னோர் பாரசீகப் பின்னணி கொண்டவர்கள் என்பது பிரபலமான வரலாற்றுக் குறிப்பு; துல்லியமான வம்சப் பெயர்களில் வரலாற்று அறிவிப்புகள் மாறுபடுகின்றன. துணி/பட்டு வியாபாரக் குடும்பச் சூழலில் வளர்ந்து தாமும் வியாபாரம் செய்தார்.
முக்கிய ஆசிரியர்: ஹம்மாத் இப்னு அபீ ஸுலைமான்; அவரிடம் நீண்டகாலம் ஃபிக்ஹ் கற்றார். அத்தா இப்னு அபீ ரபாஹ் மற்றும் பல ஹிஜாஸ்–இராக் அறிஞர்களிடமும் பயின்றார்.
முக்கிய மாணவர்கள்: அபூ யூசுப், முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானி, ஸுஃபர் இப்னுல் ஹுதைல், ஹஸன் இப்னு ஸியாத்.

ஹனஃபி உஸூலின் மைய அணுகுமுறை

1. குர்ஆன்: சொல், சூழல், பொதுமை–சிறப்புமை, தெளிவான/சுட்டும் பொருள் ஆகிய மொழி நிலைகள் ஆழமாக ஆராயப்படும்.
2. சுன்னா மற்றும் ஆஸார்: கூஃபாவில் பரவியிருந்த ஸஹாபா–தாபிஈன் அறிவிப்புகளும், பிற பகுதிகளின் ஹதீஸ்களும் ஆய்வு செய்யப்படும். ஒரு ஹதீஸை அறியாததால் மட்டுமே கியாஸ் செய்தார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு வரலாற்று உண்மையைச் சுருக்குகிறது.
3. இஜ்மா மற்றும் ஸஹாபா கருத்துகள்: ஸஹாபாக்களின் ஒற்றுமை உறுதியான ஆதாரம். அவர்கள் மாறுபட்டால் அவர்களது கருத்துகளுக்குள் தேர்வு செய்வர்; அவர்களின் நிலையை எளிதாகத் தாண்டமாட்டார்.
4. கியாஸ்: நஸ்ஸில் உள்ள சட்டக் காரணத்தை ஒத்த புதிய பிரச்சினைக்கு நீட்டித்தல். இது நஸ்ஸுக்கு எதிரான தனிப்பட்ட அறிவு அல்ல.
5. இஸ்திஹ்ஸான்: வெளிப்படையான பொதுக் கியாஸை விட வலுவான நஸ், மறை கியாஸ், அவசியம், பொதுத் தேவை அல்லது நிலையான நடைமுறை காரணமாகச் சிறந்த சட்டப் பாதையைத் தேர்வது. “எனக்குப் பிடித்தது” என்ற கருத்தல்ல.
6. உர்ஃப் மற்றும் தேவை: ஷரீஅத்துக்கு முரண்படாத நிலையான சமூக வழக்கம், குறிப்பாக பரிவர்த்தனைகளில், சட்ட விளக்கத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.
7. கூட்டு விவாதம்: கேள்விகள் ஆசிரியர் ஒருவரின் உடனடி பதிலாக மட்டும் உறையவில்லை; மாணவர்களுடன் விவாதிக்கப்பட்டு, எதிர்காலத்தில் உருவாகக்கூடிய நிகழ்வுகளும் பரிசோதிக்கப்பட்டன.

ஹனஃபி மத்ஹபின் ஆரம்பப் பதிவு இமாம் முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானியின் ழாஹிருர் ரிவாயா நூல்களில் பாதுகாக்கப்பட்டது. ஆகவே “அபூ ஹனீஃபா ஒரு புத்தகம் எழுதவில்லை; மத்ஹப் ஆதாரமற்றது” என்ற வாதமும் சரியல்ல; அவர் கற்பித்த ஃபிக்ஹை அவருடைய நேரடி முஜ்தஹித் மாணவர்கள் நூலாக்கினர்.

5.2 இமாம் மாலிக் இப்னு அனஸ் (ரஹிமஹுல்லாஹ்)

முழுப்பெயர்: அபூ அப்தில்லாஹ் மாலிக் இப்னு அனஸ் இப்னு மாலிக் இப்னு அபீ ஆமிர் அல்-அஸ்பஹி.
காலம்: 93–179 ஹிஜ்ரி / சுமார் 711–795 கி.பி.
பிறப்பிடம் மற்றும் குடும்பம்: மதீனா; யமனிய அஸ்பஹி வம்சத்தைச் சேர்ந்த குடும்பம். குடும்பத்திலேயே அறிவிப்பு மற்றும் மார்க்க அறிவு தொடர்பு இருந்தது.
முக்கிய ஆசிரியர்கள்: நாஃபிஉ் மௌலா இப்னு உமர், இப்னு ஷிஹாப் அஸ்-ஸுஹ்ரி, ரபீஅத்துர் ரஅய் மற்றும் மதீனாவின் பல அறிஞர்கள்.
முக்கிய மாணவர்கள்: இப்னுல் காஸிம், அஷ்ஹப், இப்னு வஹ்ப், இமாம் ஷாஃபிஈ உள்ளிட்டோர்.
முக்கிய நூல்: அல்-முவத்தா — ஹதீஸ், ஸஹாபா–தாபிஈன் ஆஸார் மற்றும் ஃபிக்ஹ் இணைந்த ஆரம்பகால முக்கியத் தொகுப்பு.

மாலிகி உஸூலின் மைய அணுகுமுறை

1. குர்ஆன் மற்றும் சுன்னா அடிப்படை ஆதாரங்கள்.
2. அமலு அஹ்லில் மதீனா: தலைமுறையாகப் பரிமாறப்பட்ட மதீனாவின் நடைமுறை, குறிப்பாக நபிவழி நேரடிப் பரம்பரையை பிரதிபலிக்கிறது என்று கருதப்பட்ட இடங்களில், மிகப் பெரிய சான்றாக மதிக்கப்படுகிறது. இது மதீனாவில் இருந்த ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட பழக்கத்தையும் ஆதாரமாக்குவது அல்ல.
3. ஸஹாபா ஃபத்வாக்கள் மற்றும் மதீனா ஃபுகஹாக்களின் மரபு முக்கியம்.
4. கியாஸ் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
5. மஸ்லஹா முர்ஸலா: குறிப்பிட்ட நஸ் நிராகரிக்காத, ஷரீஅத்தின் மொத்த நோக்கங்களுடன் ஒத்த உண்மையான பொதுநலன்.
6. ஸத்துத் தராயிஉ்: வெளிப்படையாக அனுமதிக்கப்பட்ட வழி தெளிவாகத் தடைசெய்யப்பட்ட விளைவுக்கு கொண்டு சென்றால் அந்த வழியைத் தடுக்கும் கொள்கை.
7. உர்ஃப், பழக்கவழக்கம் மற்றும் ஒப்பந்தச் சூழல் உரிய எல்லைகளில் கருதப்படுகின்றன.

மாலிகி உஸூல் “ஹதீஸுக்கு பதிலாக மதீனா வழக்கம்” அல்ல. நபி ﷺ அவர்களின் நகரில் பெரிய ஸஹாபா–தாபிஈன் கூட்டத்தின் தொடர்ச்சியான செயல், ஒரு தனி அறிவிப்பின் புரிதல் அல்லது நடைமுறைப் பயன்பாட்டை விளக்குமா என்ற அறிவியல் கேள்வியே அதன் மையம்.

5.3 இமாம் முஹம்மத் இப்னு இத்ரீஸ் அஷ்-ஷாஃபிஈ (ரஹிமஹுல்லாஹ்)

முழுப்பெயர்: அபூ அப்தில்லாஹ் முஹம்மத் இப்னு இத்ரீஸ் இப்னுல் அப்பாஸ் இப்னு உஸ்மான் இப்னு ஷாஃபிஉ் அல்-முத்தலிபி அல்-குரைஷி.
காலம்: 150–204 ஹிஜ்ரி / சுமார் 767–820 கி.பி.
பிறப்பிடம் மற்றும் குடும்பம்: கஸ்ஸா அல்லது அதன் சுற்றுப்பகுதி என்று வரலாற்று அறிவிப்புகள் கூறுகின்றன; சிறுவயதில் மக்காவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். குரைஷின் பனூ முத்தலிப் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்; அவருடைய வம்சமும் நபி ﷺ அவர்களின் வம்சமும் அப்து மனாஃபில் சந்திக்கிறது.
முக்கிய ஆசிரியர்கள்: மக்காவில் முஸ்லிம் இப்னு காலித் அஸ்-ஸன்ஜி உள்ளிட்டோர்; மதீனாவில் இமாம் மாலிக்; இராக்கில் இமாம் முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானி மற்றும் பலர்.
முக்கிய மாணவர்கள்: அல்-முஸனி, அல்-புவைதி, அர்ரபீஉ் இப்னு ஸுலைமான், மேலும் இமாம் அஹ்மத் அவர்களும் அவரிடமிருந்து பயனடைந்தார்.
முக்கிய நூல்கள்: அர்-ரிஸாலா, அல்-உம்மு.

ஷாஃபிஈ உஸூலின் மைய அணுகுமுறை

1. குர்ஆன் மற்றும் ஸஹீஹான சுன்னா: சுன்னா குர்ஆனை விளக்குகிறது; இரண்டின் சட்டத் தொடர்புகளை பயான் என்ற அமைப்பில் விளக்கினார்.
2. அரபு மொழியின் கட்டுப்பாடுகள்: ஆம்–காஸ், முத்லக்–முகய்யத், அம்ர்–நஹ்ய், மஜ்மல்–முபய்யன் போன்ற மொழி–உஸூல் வகைகள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன.
3. இஜ்மா: சரியாக உறுதி செய்யப்பட்ட உம்மத் ஒற்றுமை ஆதாரம்; இஜ்மா என்ற சொல்லை எளிதாகப் பயன்படுத்துவதில் கடுமையான எச்சரிக்கை.
4. கியாஸ்: நேரடி நஸ் இல்லாதபோது நஸ்ஸின் சட்டக் காரணத்தோடு இணைத்துத் தீர்ப்பது.
5. கட்டுப்பாடற்ற இஸ்திஹ்ஸானுக்கு எதிர்ப்பு: ஆதாரமற்ற தனிப்பட்ட விருப்பத்தை சட்டமாக்குவதை அவர் மறுத்தார். இது மற்ற மத்ஹபுகள் வரையறுத்த ஒவ்வொரு தொழில்நுட்ப இஸ்திஹ்ஸானையும் அவர் புரியாமல் மறுத்தார் என்று பொருளல்ல; சொல்லின் வரையறையை அறிய வேண்டும்.
6. ஹிஜாஸ்–இராக் அறிவின் இணைப்பு: இமாம் மாலிக்கின் மதீனா மரபையும், இமாம் முஹம்மத் வழி ஹனஃபி/இராக் விவாதத்தையும் கற்றதால் இரு மையங்களையும் ஒப்பிட்டார்.

இராகில் இருந்தபோதைய சில கருத்துகள் கதீம் என்றும், எகிப்தில் ஆதாரங்கள் மற்றும் சூழல்களை மறுபரிசீலனை செய்தபின் கூறியவை ஜதீத் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. ஒரு முஜ்தஹித் புதிய ஆதாரத்தின் முன் தன் கருத்தைத் திருத்துவது பலவீனம் அல்ல; அறிவியல் நேர்மையின் அடையாளம்.

5.4 இமாம் அஹ்மத் இப்னு ஹன்பல் (ரஹிமஹுல்லாஹ்)

முழுப்பெயர்: அபூ அப்தில்லாஹ் அஹ்மத் இப்னு முஹம்மத் இப்னு ஹன்பல் அஷ்-ஷைபானி.
காலம்: 164–241 ஹிஜ்ரி / சுமார் 780–855 கி.பி.
பிறப்பிடம் மற்றும் குடும்பம்: பக்தாதில் பிறந்து வளர்ந்தார்; அரபு பனூ ஷைபான் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். குடும்பத்தின் முன் தொடர்பு மர்வுடன் இருந்ததாகவும் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன. சிறுவயதிலேயே தந்தையை இழந்தார்.
முக்கிய ஆசிரியர்கள்: ஹுஷைம் இப்னு பஷீர், சுஃப்யான் இப்னு உயைனா, வகீஉ், அப்துர் ரஸ்ஸாக் அஸ்-ஸன்ஆனி, இமாம் ஷாஃபிஈ மற்றும் ஏராளமான ஹதீஸ் ஆசிரியர்கள்.
முக்கிய மாணவர்கள்: அவருடைய மகன்கள் ஸாலிஹ் மற்றும் அப்துல்லாஹ், அபூபக்ர் அல்-அத்ரம், அபூதாவூத் அஸ்-ஸிஜிஸ்தானி உள்ளிட்டோர்.
முக்கிய நூல்: அல்-முஸ்னத் — மிகப் பெரிய ஹதீஸ் தொகுப்பு. அவருடைய ஃபிக்ஹ் பதில்களை மாணவர்கள் மஸாயில் வடிவில் பதிவு செய்தனர்.

ஹன்பலி உஸூலின் மைய அணுகுமுறை

1. குர்ஆன் மற்றும் சுன்னாவின் வெளிப்படையான நஸ்ஸுக்கு மிகுந்த முன்னுரிமை.
2. ஸஹாபா ஃபத்வா: எதிர் கருத்து தெரியாத ஸஹாபி தீர்ப்புக்கு வலிமை அளிக்கப்படும். ஸஹாபாக்கள் மாறுபட்டால் நஸ்ஸுக்கு மிக நெருங்கிய கருத்தைத் தேர்வு செய்வார்.
3. ஆஸார் மற்றும் அறிவிப்புகள்: ஆரம்பகால அறிஞர்களின் நடைமுறைப் பதிவுகள் விரிவாகப் பயன்படுத்தப்படும்.
4. முர்ஸல் அல்லது பலவீனம் குறைந்த அறிவிப்பு: எதிரான வலுவான ஆதாரம் இல்லாத சில நிலைகளில் கியாஸை விட முன்னிலைப்படுத்தியதாக அவரது உஸூலை விளக்கும் நூல்கள் கூறுகின்றன. இங்கு “ளஈஃப்” என்பது பொய்யான அல்லது மிகவும் நிராகரிக்கப்பட்ட அறிவிப்பு என்று பொருளல்ல; பிற்கால தொழில்நுட்ப தரப்படுத்தலுடன் சொற்களை அப்படியே கலக்கக் கூடாது.
5. கியாஸ்: நஸ் மற்றும் ஆஸாரில் தீர்வு கிடைக்காத அவசியத்தில் பயன்படுத்தப்படும்; கியாஸை முற்றிலும் மறுத்த மத்ஹப் அல்ல.
6. பிற்கால ஹன்பலி விரிவு: இப்னு குதாமா, இப்னு தைமிய்யா, இப்னுல் கய்யிம் போன்றோர் மஸ்லஹா, ஸத்துத் தராயிஉ், உர்ஃப் மற்றும் ஷரீஅத் நோக்கங்கள் குறித்து மத்ஹபின் ஆய்வை விரிவாக்கினர்.

இமாம் அஹ்மத் பெரிய முஹத்தித் மட்டுமல்ல; ஹதீஸ்களின் சட்டப் பொருளையும் ஸஹாபா ஃபிக்ஹையும் ஒருங்கிணைத்த முஜ்தஹித். “ஹன்பலி மத்ஹப் என்றால் கியாஸ் இல்லை” என்பது தவறான எளிமைப்படுத்தல்.

6. நான்கு மத்ஹப்களின் அணுகுமுறை — சுருக்க ஒப்பீடு

இந்த அட்டவணை முன்னுரிமைகளின் பொதுச் சுருக்கம் மட்டுமே. “ஹனஃபிகள் ஹதீஸை விட கியாஸ்; மாலிகிகள் மதீனா பழக்கம்; ஷாஃபிஈகள் ஹதீஸ் மட்டும்; ஹன்பலிகள் எந்த அறிவையும் பயன்படுத்தவில்லை” போன்ற வாசகங்கள் அனைத்தும் தவறு. நான்கு மரபுகளிலும் நஸ், மொழி, அறிவிப்புத் தரம், ஸஹாபா புரிதல் மற்றும் சட்டப் பகுத்தறிவு உள்ளன; அவற்றை எடைபோடும் இடங்களில்தான் வேறுபாடு.

7. ஒரே குர்ஆன்–ஹதீஸிலிருந்து ஏன் வேறு தீர்ப்புகள்?

ஒரு இமாம் ஹதீஸை ஏற்றார்; மற்றவர் அறிந்தே மறுத்தார் என்பதல்ல பொதுவான காரணம். முக்கிய காரணங்கள்:

1. ஆதாரம் எட்டிய விதம்: ஒரே அறிவிப்பு வெவ்வேறு ஸனதுகளுடன் சென்றிருக்கலாம்.
2. ஸனத் மதிப்பீடு: ஒரு அறிவிப்பாளர் அல்லது முர்ஸல் ஹதீஸை ஏற்கும் நிபந்தனைகள் மாறலாம்.
3. பொருள் வேறுபாடு: கட்டளை கட்டாயமா, பரிந்துரையா? தடை ஹராமா, மக்ரூஹா?
4. பொது–சிறப்பு: பொதுவான வசனத்தை குறிப்பிட்ட ஹதீஸ் வரையறுக்கிறதா?
5. முத்லக்–முகய்யத்: கட்டுப்பாடின்றி வந்த உரையை வேறு உரையின் நிபந்தனை கட்டுப்படுத்துகிறதா?
6. நாஸிக்–மன்ஸூக்: இரண்டு நடைமுறைகளில் எது பிற்காலமானது?
7. ஜம்உ் அல்லது தர்ஜீஹ்: இரு ஹதீஸ்களையும் வெவ்வேறு சூழலுக்கு பொருத்தலாமா, ஒன்றை வலுவானதாகத் தேர்வுசெய்ய வேண்டுமா?
8. நபி ﷺ அவர்களின் செயல்: அது பொதுச் சட்டமா, சிறப்புரிமையா, இயல்பான பழக்கமா?
9. ஸஹாபா அமல்: அவர்கள் அந்த உரையை எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தினர்?
10. நிகழ்வின் உண்மை: மருத்துவம், வர்த்தகம், வழக்கம் போன்ற துறைகளின் உண்மை நிலை மாறினால் சட்டப் பயன்பாடு மாறலாம்.

உதாரணமாக, வுழூவில் ஆண்–பெண் தொடுதல் குறித்த அந்நிஸா 4:43 மற்றும் அல்-மாயிதா 5:6-இன் لَامَسْتُمُ النِّسَاءَ என்ற சொல் நேரடி தொடுதலா அல்லது தாம்பத்திய உறவுக்கான உவமையா என்ற மொழி–ஹதீஸ் ஆய்வில் மத்ஹப்கள் வேறுபட்டன. இது ஒருவருக்கு குர்ஆன் தெரியும்; மற்றவருக்கு தெரியாது என்பதல்ல.

8. ஏன் இன்று நான்கு மத்ஹப்கள் மட்டும் பரவலாகத் தொடர்கின்றன?

ஆரம்ப காலத்தில் முஜ்தஹித் முத்லக் நான்கு பேர் மட்டுமல்ல. சுஃப்யான் அத்தவ்ரி, அல்-அவ்ஸாஈ, அல்-லைத் இப்னு ஸஅத், இஸ்ஹாக் இப்னு ராஹவைஹ், அபூ தவ்ர், தாவூத் அழ்-ழாஹிரி, இப்னு ஜரீர் அத்-தபரி போன்ற பல பெரிய இமாம்களுக்கு தனித்த ஃபிக்ஹ் வழிகள் இருந்தன.

நான்கு மத்ஹப்கள் மட்டும் நீடித்ததன் பொருள் மற்றவர்கள் குறைந்த அறிவுடையவர்கள் என்பதல்ல. ஒரு சட்ட மரபு தொடர்வதற்கு:

• நிறுவனர் கருத்துகளைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்த மாணவர்கள்;
• உஸூல் மற்றும் கிளைத் தீர்ப்புகளைத் தொகுத்த நூல்கள்;
• புதிய பிரச்சினைகளை மத்ஹபுக்குள் ஆராய்ந்த முஜ்தஹித்கள்;
• எந்த கருத்து வலுவானது என்பதை வகுத்த தர்ஜீஹ் மரபு;
• ஆசிரியர்–மாணவர் தொடர்ச்சி;
• நீதிமன்றம், மதரஸா, வக்ஃப் மற்றும் சமூகப் பயன்பாடு;
• பல பகுதிகளில் நம்பகமான கையெழுத்து/அச்சு பரவல்

ஆகியவை தேவை. அல்-லைத் இப்னு ஸஅத் பற்றி இமாம் ஷாஃபிஈ, “அவர் மாலிக்கைவிட ஃபிக்ஹில் ஆழமானவர்; ஆனால் அவருடைய மாணவர்கள் அவரது அறிவை நிலைநிறுத்தவில்லை” என்ற பொருளில் கூறியதாக தபகாத் நூல்கள் பதிவு செய்கின்றன. ஆகவே ஒரு மத்ஹப் மறைந்தது அதன் இமாம் தகுதியற்றவர் என்பதற்கான தீர்ப்பு அல்ல; பாதுகாக்கப்பட்ட கல்வி அமைப்பு தொடரவில்லை என்பதே முக்கிய காரணம்.

9. ஹதீஸ் அறிந்த ஒருவர் ஏன் உடனே “முஜ்தஹித் முத்லக்” ஆக முடியாது?

முதலில் கேள்வியின் வடிவத்தைச் சீர்செய்ய வேண்டும். “நான்கு இமாம்களுக்குப் பின் யாரும் முஜ்தஹித் முத்லக் ஆக முடியாது” என்பது வஹ்யால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கொள்கை அல்ல. தகுதிகள் முழுமையாக ஒருவரிடம் ஏற்பட்டால் கோட்பாட்டில் இஜ்திஹாதின் வாயில் மூடப்படவில்லை. ஆனால் அந்தத் தகுதி மிகவும் உயர்ந்தது; தனக்குத் தானே பட்டம் சூட்டிக் கொள்வதால் அது கிடைக்காது.

9.1 முஜ்தஹித் முத்லக்கிற்கு பொதுவாகக் கூறப்படும் திறன்கள்

உஸூல் நூல்களில் எண்ணிக்கை மற்றும் சொற்கள் மாறினாலும், பின்வரும் துறைகளில் ஒருங்கிணைந்த ஆழம் அவசியம்:

1. அரபு மொழி: நஹ்வு, ஸர்ஃப், பலாகா, பழைய அரபுப் பயன்பாடு, உண்மை–உவமை, பொதுமை–சிறப்புமை.
2. குர்ஆன் சட்ட அறிவு: அஹ்காம் வசனங்கள் மட்டும் அல்ல; சூழல், அஸ்பாபுன் நுஸூல், கிராஅத் தாக்கம், ஒன்றை ஒன்று விளக்கும் வசனங்கள்.
3. சுன்னா அறிவு: சட்டத்துடன் தொடர்புடைய ஹதீஸ்கள், பல அறிவிப்பு வழிகள், ஜர்ஹ்–தஅ்தீல், ‘இலல், ஷாத், முஅல்லல், மர்ஃபூஉ்–மவ்கூஃப் வேறுபாடு.
4. ஜம்உ் மற்றும் தர்ஜீஹ்: வெளிப்படையாக முரண்படும் ஹதீஸ்களை இணைத்தல் அல்லது ஆதார விதிகளால் ஒன்றுக்கு முன்னுரிமை.
5. நாஸிக்–மன்ஸூக் மற்றும் காலவரிசை: ஆரம்ப–பிற்கால நடைமுறையை வேறுபடுத்துதல்.
6. இஜ்மா மற்றும் பழைய இக்திலாஃப்: முன் உறுதியான ஒற்றுமையைத் தெரியாமல் புதிய கருத்தால் அதை மீறக்கூடாது.
7. உஸூலுல் ஃபிக்ஹ்: ஆதார நிலைகள், சொல் விதிகள், கியாஸ், ‘இல்லத், தலாலத், மகாஸித் மற்றும் துணை ஆதாரங்கள்.
8. ஃபிக்ஹின் முழுப் பரப்பு: தஹாரத் மட்டுமல்ல; இபாதாத், குடும்பம், பரிவர்த்தனை, குற்றவியல், நீதித்துறை, வாரிசு, பொது நிர்வாகம் போன்ற துறைகளில் ஒத்திசைவு.
9. நிகழ்வுணர்வு: கேட்கப்பட்ட சம்பவத்தின் உண்மை, மருத்துவ/நிதி/தொழில்நுட்ப நிபுணர் தகவல் மற்றும் சமூக விளைவு.
10. அறிவியல் பண்பு: தக்வா, நேர்மை, விருப்பத்தை ஆதாரமாக்காமை, “எனக்குத் தெரியாது” என்று சொல்லும் துணிவு.
11. ஒழுங்கான சுய உஸூல்: ஒவ்வொரு கேள்வியிலும் வசதிக்கு ஏற்ற விதியை மாற்றாமல், சட்டத்தின் அனைத்து பகுதிகளிலும் செயல்படும் ஒரே மாதிரியான ஆதார முறை.
12. தகுதியான அறிஞர்களின் அங்கீகாரம்: அறிவுலகில் நீண்ட ஆய்வு, விமர்சனம் மற்றும் சக அறிஞர்களின் அங்கீகாரம்; இணையப் பின்தொடர்பாளர் எண்ணிக்கை அல்ல.

9.2 முஹத்தித் மற்றும் ஃபகீஹ் — தொடர்புடைய ஆனால் ஒன்றல்லாத நிபுணத்துவம்

ஒருவர் ஆயிரக்கணக்கான ஹதீஸ்களின் ஸனதுகளை அறிந்த பெரிய முஹத்தித் ஆகலாம். ஆனால் ஒரு மருத்துவ அறிக்கையை வாசிக்கும் திறனும் அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணத்துவமும் ஒன்றல்லாதது போல, ஹதீஸை அறிவிப்பதும் அதிலிருந்து அனைத்து தொடர்புடைய ஆதாரங்களோடு சட்டம் பெறுவதும் ஒரே திறன் அல்ல.

அதேபோல் ஒரு ஃபகீஹ் ஒவ்வொரு ஹதீஸ் ஸனதையும் மனப்பாடமாகச் சொல்லாமல், நம்பகமான ஹதீஸ் இமாம்களின் தரப்படுத்தலையும் மத்ஹபின் ஒருங்கிணைந்த ஆதாரப் பணியையும் பயன்படுத்தலாம். சிறந்த இமாம்களில் பலர் இரு துறைகளிலும் உயர்ந்தனர்; இருந்தாலும் துறைகளின் பணியை ஒன்றாக்கக் கூடாது.

இமாம் தஹாவி ஹனஃபி மரபில் பெரிய முஹத்தித்–ஃபகீஹ்; இமாம் நவவி மற்றும் இப்னு ஹஜர் அல்-அஸ்கலானி ஷாஃபிஈ மரபில் ஹதீஸ் பெருமக்கள்; இப்னு அப்துல் பர் மாலிகி மரபில்; இப்னு ரஜப் ஹன்பலி மரபில். அவர்கள் ஹதீஸில் ஆழ்ந்திருந்தும் மத்ஹப் வழியாகச் செயல்பட்டது, மத்ஹப் ஹதீஸுக்கு எதிரி அல்ல என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

9.3 இஜ்திஹாதின் நிலைகள்

தரவரிசை நூல்களின் சொற்கள் மத்ஹப்களுக்கு இடையே மாறலாம்; இது ஒரு பொதுக் கல்விச் சுருக்கம்:

• முஜ்தஹித் முத்லக் முஸ்தகில்: தனித்த முழுமையான உஸூல் அமைத்து அனைத்து ஃபிக்ஹ் துறைகளிலும் நேரடியாக இஜ்திஹாத் செய்யும் தகுதி.
• முஜ்தஹித் முத்லக் முன்தஸிப்: பெரிய சுய இஜ்திஹாத் திறன் இருந்தும் ஒரு இமாமின் முறை அல்லது அறிவுப் பள்ளியுடன் தொடர்புடையவர்.
• முஜ்தஹித் ஃபில் மத்ஹப் / தக்ரீஜ்: இமாமின் உஸூலைப் பயன்படுத்தி புதிய கேள்விகளுக்கு தீர்ப்பு பெறுபவர்.
• முஜ்தஹித் தர்ஜீஹ்: மத்ஹபில் வந்த பல கருத்துகளையும் ஆதாரங்களையும் எடைபோட்டு முன்னுரிமை வழங்குபவர்.
• முஃப்தி அல்லது நம்பகமான நாகில்: மத்ஹபின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தீர்ப்பைச் சம்பவத்துக்கு சரியாகப் பொருத்திப் பரிமாறுபவர்.
• பொதுமகன்: நேரடி இஜ்திஹாத் தகுதி இல்லாததால் நம்பகமான அறிஞரிடம் கேட்பவர்.

ஒருவர் “முஜ்தஹித் முத்லக் அல்ல” என்பதால் அறிவில்லாதவர் ஆகிவிடமாட்டார். ஒரு மத்ஹபுக்குள் உயர்ந்த தர்ஜீஹ் செய்த அறிஞர், பொதுமகன் புரிய முடியாத அளவு பல துறைகளில் இமாமாக இருக்கலாம்.

10. பொதுமகனுக்கு ஒரு மத்ஹப் ஏன் பாதுகாப்பான பாதை?

பொதுமகன் ஒவ்வொரு ஆதாரத்தின் தரத்தையும் சட்டப் பொருளையும் சுயமாக எடைபோட இயலாது. நம்பகமான ஒரு மத்ஹபை ஒழுங்காகக் கற்றுப் பின்பற்றுவது:

• தஹாரத் முதல் தொழுகை வரை ஒன்றோடொன்று பொருந்தும் விதிகளைத் தருகிறது;
• ஒரு கேள்வியில் மட்டும் எளிதான கருத்தை எடுத்துக் கொள்ளாமல் முழுமையான ஒழுங்கை காக்கிறது;
• ஆசிரியர், நூல் மற்றும் ஃபத்வா பரம்பரையைத் தருகிறது;
• தனிப்பட்ட ஆசையை “ஆதாரம்” என்று தவறாகக் கருதுவதிலிருந்து பாதுகாக்கிறது;
• தேவையானபோது தகுதியான முஃப்தியின் வழிகாட்டலில் மற்ற அங்கீகரிக்கப்பட்ட கருத்தைப் பயன்படுத்த இடமளிக்கிறது.

இது “என் இமாம் ஒருபோதும் தவறமாட்டார்” என்ற நம்பிக்கை அல்ல. உண்மை அல்லாஹ்விடமுள்ளது; இமாம் ஆதாரத்தை அடைய முழு முயற்சி செய்தவர். பொதுமகனின் பொறுப்பு தன் திறனை மீறிய தீர்ப்பை உருவாக்குவது அல்ல; நம்பகமான அறிவைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

11. “ஸஹீஹ் ஹதீஸ் தான் என் மத்ஹப்” என்ற வாசகத்தை எவ்வாறு புரிவது?

நான்கு இமாம்களிடமிருந்தும் சுன்னாவுக்கு முழு பணிவைக் காட்டும் வாசகங்கள் அறிவிக்கப்படுகின்றன. அவற்றின் பொருள்: இமாமின் கருத்து நபி ﷺ அவர்களின் உறுதியான வழிகாட்டுதலுக்கு மேல் அல்ல. ஆனால் பொதுமகன் ஒரு செயலியில் “Sahih” என்று காணும் ஒவ்வொரு ஹதீஸையும் உடனே இறுதி ஃபத்வாவாக்கலாம் என்பதல்ல.

அவர் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்:

• ஹதீஸின் அனைத்து வழிகளும் என்ன?
• இது உண்மையில் சட்டக் கட்டளையா அல்லது குறிப்பிட்ட நிகழ்வா?
• இதற்கு எதிராகத் தோன்றும் வேறு ஸஹீஹ் ஹதீஸ் உள்ளதா?
• நாஸிக்–மன்ஸூக் தொடர்பு உண்டா?
• ஸஹாபாக்கள் இதை எவ்வாறு புரிந்தனர்?
• மத்ஹபின் இமாம் ஹதீஸை அறியவில்லையா, அல்லது வேறு விளக்கம்/தர்ஜீஹ் கொடுத்தாரா?
• பிற்கால மத்ஹப் முஹக்கிக்குகள் அதை ஆய்வு செய்தார்களா?

எனவே ஒரு ஹதீஸ் screenshot ஃபத்வா அல்ல. ஹதீஸுக்கு மரியாதை என்பது அதன் முழு அறிவியல் சூழலுக்கும் மரியாதை காட்டுவதாகும்.

12. தக்லீத், இத்திபாஉ் மற்றும் மத்ஹப் மாறுதல்

தக்லீத் என்பது ஆதாரங்களை சுயமாக எடைபோடும் தகுதி இல்லாதவர் தகுதியான ஃபகீஹின் தீர்ப்பை ஏற்றுச் செயல்படுதல். இத்திபாஉ் என்ற சொல் சில நூல்களில் ஆதாரத்தை ஒரு அளவு புரிந்து அறிஞரைப் பின்பற்றுதல் என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அதன் தொழில்நுட்ப வரையறைகள் மாறலாம்.

ஒருவர் கல்வி, குடும்ப நடைமுறை, வாழும் பகுதி அல்லது நம்பகமான ஆசிரியர் காரணமாக ஒரு சுன்னி மத்ஹபை முறையாகத் தேர்ந்தெடுத்து கற்கலாம். உண்மையான தேவை ஏற்பட்டால் தகுதியான முஃப்தி மற்றொரு மத்ஹபின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கருத்தை வழங்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் மிகவும் எளிய கருத்தை மட்டும் தேடுவது ருக்ஸா வேட்டை; மார்க்கத்தை ஆசையின் தேர்வுப் பட்டியலாக்கும் ஆபத்து.

ஒரே அமலில் பல மத்ஹப்களின் பகுதிகளை இணைத்து எந்த மத்ஹபின்படியும் செல்லாத முடிவை உருவாக்குவது தடைசெய்யப்பட்ட தல்ஃபீக் வடிவமாகலாம். எல்லா cross-madhhab பயன்பாடும் தானாகத் தவறு அல்ல; நிபந்தனை, தேவை, விளைவு ஆகியவற்றை முஃப்தி ஆராய வேண்டும்.

13. கருத்து வேறுபாட்டின் வகைகள்

எல்லா முரண்பாடுகளுக்கும் ஒரே விதி இல்லை:

1. கத்ஈ அடிப்படைகள்: அல்லாஹ்வின் ஒருமை, நபித்துவம், ஐந்து தொழுகையின் கடமை போன்ற உறுதியான அடிப்படைகள் சாதாரண ஃபிக்ஹ் இக்திலாஃப் அல்ல.
2. ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இஜ்திஹாத் கிளைகள்: ஆதாரங்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட புரிதலை ஏற்கும் இடம்; நான்கு மத்ஹப்களின் பல வேறுபாடுகள் இங்கு வருகின்றன.
3. பலவீன அல்லது ஷாத் கருத்து: ஒரு நூலில் பதிவு இருந்தாலும் நடைமுறை ஃபத்வாவுக்கு ஏற்றதாக இல்லாமலும் இருக்கலாம்.
4. புதிய நவாஸில்: மருத்துவம், நிதி, உயிரியல், தொழில்நுட்பம் போன்ற புதிய கேள்விகளில் ஷரீஅத் அறிஞர்களும் துறை நிபுணர்களும் இணைந்து ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
5. தவறான கருத்து: தெளிவான நஸ், உறுதியான இஜ்மா அல்லது உண்மை நிலைக்கு எதிரான கருத்தை “இக்திலாஃப்” என்ற பெயரில் பாதுகாக்க முடியாது.

14. இக்திலாஃபின் அடப் — எவ்வாறு பேச வேண்டும்?

14.1 எதிர்கருத்தை முதலில் நேர்மையாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்

“ஹனஃபிகள் ஹதீஸை மறுக்கிறார்கள்”, “ஷாஃபிஈகள் கியாஸைப் பயன்படுத்துவதில்லை”, “மாலிகிகள் மதீனா வழக்கையே மார்க்கமாக்கினர்”, “ஹன்பலிகள் எந்த அறிவையும் பயன்படுத்தவில்லை” போன்ற வாசகங்கள் அறிவியல் உரையாடலைத் தொடங்குவதற்கு முன்பே அழிக்கின்றன.

14.2 கிளை வேறுபாட்டில் தக்ஃபீர், தப்தீஉ் மற்றும் அவமதிப்பு தவிர்க்கப்பட வேண்டும்

கைகளை கட்டும் இடம், ஆமீன் ஒலி, தொடுதலால் வுழூ, குனூத், பிஸ்மில்லாஹ் ஓதல் போன்ற அங்கீகரிக்கப்பட்ட கிளை வேறுபாடுகள் காரணமாக ஒருவரை வழிகேடர் அல்லது சுன்னா எதிரி என்று கூறக் கூடாது.

14.3 பள்ளிவாசல் ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க வேண்டும்

வேறு மத்ஹப் இமாமின் தொழுகை அவரது அங்கீகரிக்கப்பட்ட மத்ஹபில் செல்லுபடியாக இருந்தால் பொதுவாக அவரைப் பின்பற்றி ஜமாஅத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். சிறு வேறுபாட்டால் தனி ஜமாஅத் உருவாக்குதல், முகபாவனையால் அவமதித்தல் அல்லது தொழுகைக்குப் பின் சண்டையிடுதல் ஃபிக்ஹின் நோக்கம் அல்ல.

14.4 ஆதாரத்தின் தரத்தை நேர்மையாகச் சொல்ல வேண்டும்

நாம் விரும்பும் கருத்துக்கு ஆதரவாக இருப்பதால் ஒரு ளஈஃப் ஹதீஸை “ஸஹீஹ்” என்று மாற்றக்கூடாது. முஆத் (ரலி) அறிவிப்பைப் போல, அதன் பிரபலத்தையும் உஸூல் பயன்பாட்டையும் கூறியபின் ஸனத் விமர்சனத்தையும் மறைக்காமல் குறிப்பிட வேண்டும். இது ஆதாரத்தை பலவீனப்படுத்துவதல்ல; தீனின் அமானத்தைப் பாதுகாப்பது.

14.5 “எனக்குத் தெரியாது” என்பது அறிவின் ஒரு பகுதி

ஒரு கேள்வியின் உண்மை நிலை, மத்ஹபின் முஃப்தா பிஹி கருத்து அல்லது ஆதாரத்தின் தரம் தெரியாவிட்டால் நிபுணரிடம் திருப்புவது பாதுகாப்பானது. விரைவான பதில் அளிப்பதைவிட சரியான பதிலுக்காகக் காத்திருப்பது மேல்.

15. பொதுவான கேள்விகள்

மத்ஹப் பின்பற்றுவது குர்ஆன்–ஹதீஸை விட்டுவிடுவதா?

இல்லை. குர்ஆன்–சுன்னாவை தகுதியான உஸூல் வழியாகப் புரிந்து பின்பற்றுதல். மத்ஹப் ஆதாரத்திற்கு மாற்று அல்ல; ஆதாரத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் முறை.

அந்நஹ்ல் 16:43 நேரடியாக நான்கு மத்ஹப்களில் ஒன்றைக் கட்டாயப்படுத்துகிறதா?

அதன் உடனடி சூழல் முந்தைய தூதர்கள் மனிதர்கள் என்பதைக் குறித்து வேத அறிவுடையவர்களிடம் கேட்பதாகும். ஆனால் அறியாதவர் தகுதியான அறிஞரிடம் கேட்க வேண்டும் என்ற பொதுநெறி அதிலிருந்து தெளிவாகப் பெறப்படுகிறது. நான்கு மத்ஹப்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நடைமுறை வரலாற்று பாதுகாப்பு, உஸூல் முழுமை மற்றும் உம்மத்தின் கல்வி அங்கீகாரத்தினாலும் உறுதியாகிறது.

முஆத் (ரலி) யமன் ஹதீஸ் ஸஹீஹா?

அது அபூதாவூத் 3592 மற்றும் திர்மிதி 1327-ல் வருகிறது. அதன் ஸனதில் கருத்து வேறுபாடு உள்ளது; பல சமகால தரப்படுத்தல்களில் ளஈஃப் என்று கூறப்படுகிறது. சில முன்னோர் உஸூல் அறிஞர்கள் அதை ஏற்றனர் அல்லது அதன் பரவலான அறிவும் ஒத்த ஆதாரங்களும் காரணமாகப் பயன்படுத்தினர். அதன் அடிப்படைப் பொருளான குர்ஆன்–சுன்னா–தகுதியான இஜ்திஹாத், ஸஹீஹ் ஹதீஸ்களாலும் ஸஹாபா நடைமுறையாலும் ஆதரிக்கப்படுகிறது.

நான்கு இமாம்கள் மட்டும்தான் முஜ்தஹித்களா?

இல்லை. அல்-அவ்ஸாஈ, அத்தவ்ரி, அல்-லைத், இஸ்ஹாக், தாவூத் அழ்-ழாஹிரி, அத்-தபரி உள்ளிட்ட பலர் பெரிய முஜ்தஹித்கள். நான்கு மத்ஹப்கள் மட்டும் முழுமையான நூல், மாணவர், தர்ஜீஹ் மற்றும் தொடர்ச்சியான ஃபத்வா அமைப்போடு பரவலாகப் பாதுகாக்கப்பட்டன.

இன்று ஒருவரால் முஜ்தஹித் முத்லக் ஆக முடியாதா?

“முடியவே முடியாது” என்று வஹ்யால் மூடப்பட்ட கதவு இல்லை. ஆனால் குர்ஆன், ஹதீஸ், ‘இலல், அரபு, இஜ்மா, உஸூல், கியாஸ், அனைத்து ஃபிக்ஹ் துறைகள் மற்றும் நிகழ்வுணர்வில் சுயாதீன முழுத் தகுதி வேண்டும். இது அரிதான மிக உயர்ந்த நிலை; சில ஹதீஸ் நூல்களை வாசித்தல் அல்லது பட்டம் பெற்றல் மட்டும் போதாது.

ஒரு பெரிய முஹத்தித் ஏன் மத்ஹபைப் பின்பற்றினார்?

ஹதீஸ் பாதுகாப்பு/தரப்படுத்தல் மற்றும் சட்ட இஸ்தின்பாத் தொடர்புடையதாயினும் தனித்த நிபுணத்துவங்கள். தஹாவி, நவவி, இப்னு ஹஜர் அல்-அஸ்கலானி, இப்னு அப்துல் பர், இப்னு ரஜப் போன்ற பெரிய ஹதீஸ் அறிஞர்கள் மத்ஹப் உஸூலுக்குள் ஆழ்ந்த ஃபிக்ஹ் பணி செய்தனர்.

ஸஹீஹ் ஹதீஸ் ஒன்று மத்ஹப் கருத்துக்கு எதிராகத் தோன்றினால் என்ன செய்வது?

ஹதீஸை மறுக்காதீர்கள்; மத்ஹபையும் உடனே குற்றம் சாட்டாதீர்கள். அந்த ஹதீஸின் மற்ற வழிகள், சூழல், நாஸிக்–மன்ஸூக், எதிர் ஆதாரம், ஸஹாபா விளக்கம் மற்றும் மத்ஹப் முஹக்கிக்குகளின் பதிலைத் தகுதியான ஃபகீஹ்–முஹத்தித்திடம் கேளுங்கள்.

வேறு மத்ஹபின் பின்னால் தொழுகை செல்லுமா?

பொதுவாக ஆம். அங்கீகரிக்கப்பட்ட கிளை வேறுபாடு ஜமாஅத்தை உடைக்கும் காரணமல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட செல்லாமை உறுதியாகத் தெரியும் அரிய நிகழ்வில் உள்ளூர் தகுதியான முஃப்தியிடம் கேட்க வேண்டும்.

16. நிறைவுரை

நான்கு மத்ஹப்களின் நோக்கம் முஸ்லிம்களை நான்கு பகை அணிகளாகப் பிரிப்பது அல்ல. நபி ﷺ அவர்களிடமிருந்து ஸஹாபாக்கள் பெற்ற குர்ஆன்–சுன்னா அறிவை, தாபிஈன்கள், முஜ்தஹித் இமாம்கள் மற்றும் பிற்கால முஹக்கிக்குகள் சட்ட ஒழுங்குடன் பாதுகாத்துச் சமூகத்துக்கு வழங்கிய பாதைகளே அவை.

அறிவுடையவரிடம் கேட்பது குர்ஆனின் நெறி; ஆதாரத்திலிருந்து இஸ்தின்பாத் செய்வது நிபுணத்துவம்; தகுதியான இஜ்திஹாதில் வேறுபாடு நிகழ்வது மனித அறிவின் இயல்பு; அந்த வேறுபாட்டில் மரியாதையைப் பாதுகாப்பது சுன்னாவின் அழகு.

ஒரு ஹனஃபி தன் மத்ஹபை உறுதியாகக் கற்று அமல்படுத்தலாம்; அதற்காக மாலிகி, ஷாஃபிஈ அல்லது ஹன்பலி இமாமை இகழ வேண்டியதில்லை. தன் இமாமின் உஸூலை அறிந்தவருக்கு மற்ற இமாம்களின் பெருமையும் தெளிவாகும். நான்கு இமாம்களும் நம்மை தங்களிடம் நிறுத்தவில்லை; அல்லாஹ்வின் வேதத்தையும் ரசூல் ﷺ அவர்களின் சுன்னாவையும் தகுதி, அமானத் மற்றும் அடபுடன் அணுக கற்றுக் கொடுத்தார்கள்.

ஆதாரங்கள் மற்றும் மேலாய்வு நூல்கள்

குர்ஆன்

• அந்நஹ்ல் 16:43; அல்-அன்பியா 21:7 — அறியாதவர் அறிவுடையவரிடம் கேட்பது.
• அந்நிஸா 4:59 — முரண்பாட்டை அல்லாஹ்வுக்கும் ரசூலுக்கும் திருப்புதல்.
• அந்நிஸா 4:83 — இஸ்தின்பாத் செய்யத் தகுதியுடையவர்கள்.
• அத்தவ்பா 9:122 — மார்க்கத்தில் ஆழ்ந்த புரிதலைப் பெறும் குழு.

தஃப்ஸீர்

• இமாம் அத்-தபரி, ஜாமிஉல் பயான் — அந்நஹ்ல் 16:43; அந்நிஸா 4:59; அத்தவ்பா 9:122.
• இமாம் அல்-குர்துபி, அல்-ஜாமிஉ் லி அஹ்காமில் குர்ஆன் — அல்-அன்பியா 21:7; அந்நிஸா 4:59, 4:83; அத்தவ்பா 9:122.
• இமாம் ஃபக்ருத்தீன் அர்-ராஸி, மஃபாதீஹுல் கைப் — அந்நிஸா 4:59, 4:83; அத்தவ்பா 9:122.
• இமாம் ஜலாலுத்தீன் அல்-மஹல்லி மற்றும் இமாம் ஜலாலுத்தீன் அஸ்-ஸுயூதி, தஃப்ஸீருல் ஜலாலைன் — அந்நஹ்ல் 16:43.
• இமாம் முஹம்மத் அத்-தாஹிர் இப்னு ஆஷூர், அத்-தஹ்ரீர் வத்-தன்வீர் — அத்தவ்பா 9:122.

ஹதீஸ்

• ஸஹீஹுல் புகாரி 52; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 1599a — “ஹலால் தெளிவானது; ஹராம் தெளிவானது; இடையில் பலர் அறியாத முஷ்தபிஹாத் உள்ளன.”
• ஸஹீஹுல் புகாரி 1395, 4344–4347, 7372 — முஆத் (ரலி) மற்றும் அபூ மூஸா (ரலி) யமனுக்கு அனுப்பப்பட்டதும், தவ்ஹீத்–தொழுகை–ஸகாத் கற்பித்தல் வரிசையும்.
• ஸுனன் அபீ தாவூத் 3592; ஜாமிஉத் திர்மிதி 1327 — முஆத் இப்னு ஜபல் (ரலி) யமன் அறிவிப்பு; ஸனத் தரத்தில் கருத்து வேறுபாடு/ளஈஃப் என மதிப்பிட்டவர்களும் உள்ளனர்.
• ஸஹீஹுல் புகாரி 7352; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 1716a — தகுதியான இஜ்திஹாதின் இரண்டு/ஒரு நன்மை.
• ஸஹீஹுல் புகாரி 4119 — பனூ குரைழா அஸர் நிகழ்வு.
• ஸஹீஹுல் புகாரி 100; ஸஹீஹ் முஸ்லிம் 2673a — அறிஞர்களின் மறைவால் அறிவு குறைதல்.

ஹதீஸ் ஷர்ஹ்கள்

• இமாம் யஹ்யா இப்னு ஷரஃப் அந்நவவி, அல்-மின்ஹாஜ் ஷர்ஹு ஸஹீஹி முஸ்லிம் — முஸ்லிம் 1599, “அக்துல் ஹலால் வ தர்குஷ் ஷுபுஹாத்” பாப்; முஸ்லிம் 1716, தகுதியான நீதிபதியின் இஜ்திஹாத் பாப்.
• இமாம் அஹ்மத் இப்னு அலீ இப்னு ஹஜர் அல்-அஸ்கலானி, ஃபத்ஹுல் பாரி பி ஷர்ஹி ஸஹீஹில் புகாரி — புகாரி 52, “மன் இஸ்தப்ரஅ லிதீனிஹி” பாப்; புகாரி 7352, நீதிபதியின் இஜ்திஹாத் விளக்கம்.

உஸூல், வரலாறு மற்றும் மத்ஹப் நூல்கள்

• இமாம் முஹம்மத் அஷ்-ஷைபானி, அல்-அஸ்ல் மற்றும் ழாஹிருர் ரிவாயா நூல்கள்.
• இமாம் அல்-ஜஸ்ஸாஸ், அல்-ஃபுஸூல் ஃபில் உஸூல்.
• இமாம் அஸ்-ஸரக்ஸி, உஸூலுஸ் ஸரக்ஸி; அல்-மப்ஸூத்.
• இமாம் மாலிக், அல்-முவத்தா; ஸஹ்னூன், அல்-முதவ்வனத்துல் குப்ரா.
• இமாம் அஷ்-ஷாஃபிஈ, அர்-ரிஸாலா; அல்-உம்மு.
• இமாம் அஹ்மத், அல்-முஸ்னத்; மாணவர்கள் பதிவு செய்த மஸாயிலுல் இமாம் அஹ்மத்.
• இப்னு அப்துல் பர், அல்-இன்திகாஉ் ஃபீ ஃபளாயிலில் அயிம்மத்தில் ஃபலாஸா.
• அபூ இஸ்ஹாக் அஷ்-ஷீராஸி, தபகாதுல் ஃபுகஹா.
• இமாம் அத்-தஹபி, ஸியரு அஃலாமின் நுபலாஉ்.
• இப்னுல் கய்யிம், இஃலாமுல் முவக்கிஈன் — குறிப்பாக இமாம் அஹ்மதின் ஃபத்வா உஸூல் பற்றிய விளக்கம்.
• ஷாஹ் வலியுல்லாஹ் அத்-திஹ்லவி, அல்-இன்ஸாஃப் ஃபீ பயானி அஸ்பாபில் இக்திலாஃப்.
• இப்னு ஆபிதீன், ஷர்ஹு உகூதி ரஸ்மில் முஃப்தி; ரத்துல் முஹ்தார் முன்னுரை.
• முஹம்மத் அபூ ஸஹ்ரா, நான்கு இமாம்களின் வாழ்க்கை மற்றும் உஸூல் பற்றிய தனித்தனி ஆய்வு நூல்கள்.

ஆய்வுக் குறிப்பு: பழைய நூல்களின் பக்க எண்கள் பதிப்புக்கு மாறும். நூல் பெயர், கிதாப்/பாப், அரபு மூலவாசகம் மற்றும் பயன்படுத்திய பதிப்பை இணைத்து சரிபார்க்க வேண்டும். இந்தக் கட்டுரை கல்விக்கான விரிவான வழிகாட்டி; குறிப்பிட்ட தனிப்பட்ட நிகழ்வுக்கான ஃபத்வாவாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்.